erengy

Utanç

2010-09-26T07:00:00.004+03:00

Kütüphanelerimi kurcalarken lise birinci sınıfta virüsler üzerine hazırladığım dönem ödevine rastladım bugün. Bu çok sevgili yarı canlıların keşfi, anatomisi, çeşitleri ve nanometrik yavrularını nasıl dünyaya getirdiklerine dair, kendi çapımda hoş bir çalışmaya imza atmışım. O zamanki Photoshop bilgim dahilinde yaptığım uyduruk hayat döngüsü çizimleri hoş olmamış belki ama notumu yükseltmemi sağlamıştı hatırladığım kadarıyla. Şimdi de unuttuğum bazı detayları hatırlamama yardımcı oldu, güzel oldu.

Lakin son sayfaya geldiğimde, "Virüs Mucizesi" başlıklı bölümü utanç içerisinde okudum. Sonundaysa ne yazık ki şöyle bir cümle uğurladı beni:

Yeryüzündeki tüm mükemmel eserler gibi, bu canlı da bu eserin yaratıcısının gücünü ilan etmektedir. İnsanlar kabul etse de, etmese de bu mutlak olan bir gerçektir.

Zaman zaman yazılarımın sonunu başından önce yazar, kapanışa hep özen gösteririm. O zamanlar da bunun "etkileyici bir son" olduğunu düşünmüşüm belli ki. Bilmemek değil öğrenmemek ayıptı ya hani; onu zaten biliyordum, bilmediğimin de en azından bir kısmını zamanla öğrendim. Ama biyoloji dersi için hazırladığım dönem ödevine kaynak olarak "Kuran ve Bilim" başlıklı bir internet sitesini seçen o günkü aklımdan mı, yoksa beni bu konuda uyarma ihtiyacı duymayan biyoloji öğretmenimden mi utansam, karar veremedim...

Özgürlük

2010-08-18T22:15:00.007+03:00

“Sadece inan” demişim kendime, neredeyse yedi yıl önce. Buna rağmen mantığı ve düşünceyi her daim ön planda tutan ya da tuttuğunu sanan ben, alışkanlığın getirdiği tuhaf kabullenmelere rastladıkça zihnimdeki her köşe başında, özgür düşüncenin bugüne kadar benim için tam anlamıyla var olmadığını anlıyorum. Onun yerini alan bir varlığın var olduğuna kendimi ikna etmişim, olmama ihtimalini öylece sorgulayıp, başarısız olup, tekrar özüme dönmeyi bekliyormuşum. Herkesten önce kendine karşı dürüst olmalı ya insan; ben, sanki başaramamışım.

Bugüne ancak bugün, yirmi iki yaşına bastığımda mı gelmem gerekiyordu sahiden? O yedi yılı nerede, ne yaparak kaybettim ben?

İnancımı, ya da inançsızlığımı, çekinmeden söylemeye çalışıyorum artık. İhtiyaç duyduğumda, gücümün yetmediği durumlarda sığınabileceğim yeni evrenler var. İnsanlara, insanlığa, canlı veya cansız tüm varlıklara bakış açım değişiyor, sevmeyi öğreniyorum yavaş yavaş. Ufkumun genişlediğini hissedebiliyorum. Deliler gibi hayatın benim için önceden belirlenmiş amacını aradığım günler geride kaldı. Bazı gerçekleri kabullenmek hâlâ güç ve hep öyle kalacak. Hâlbuki iyi ya da kötü; tepemde beni yönlendiren bir ebeveyn varken her şey ne kadar da kolaydı...

Yakın zamana kadar ufak tefek gelecek planlarının yanında hayata dair, insanlık adına ulaşmak istediğim yegâne hedefti bilim ile dini ortak bir noktada buluşturmak. Dinî bilgilerden de faydalanarak düşünmek, bilimsel çalışmalar yapmak, geçerliliklerini gözler önüne sermek istiyordum. Sonuç ne olursa olsun kazanan insan olacaktı; bir birey değil, bir bütün olarak. Şimdi anlıyorum da ne kadar naif bir hayalmiş, kendi içinde nasıl çelişkiler barındırıyormuş ki daha ilk aşamadan paramparça oldu. Düşünen, sorgulayan, bir şeyleri anlayıp açıklamaya çalışan ve bunu dürüstçe yapan bir insanın hangi yolu seçeceği bundan daha açık olamazdı.

Hepimiz aynı düzenin bir parçasıyız ve hemen içimizde başlı başına bir parça düzen var. “Kendini bilmek” de bu değil mi? Varlığımızı bütünlüğüyle algılayabilmek...

Gerçeklere ulaşmak için özgürce düşünüp düşüncelerimizi dürüstçe ifade edebilmemiz, geçmişe ait inanışlar günümüzde tuhaf anlatılara dönüşürken bugün nelere inandığımıza yarının çerçevesinden bakabilmemiz gerek. Aklımızdaki boşlukları inancımızla, inancımızdaki boşlukları yine aklımızın bir diğer köşesinden çıkan yorumlarla doldurmaya lüzum yok. Kendimizi veya başkalarını -beyaz yalanlarla da olsa- kandırmaya çalışmaya, insani değerleri insanüstü varlıklara dayandırmaya... Zamanla ne dünya, ne güneş, ne de diğer milyarlarca ve milyarlarca yıldızın bizim etrafımızda dönmediğini anladıysak, diğer tüm canlıların ya da kuzenlerimizin arasındaki -kimine göre aşağılayıcı, kimine göre olağanüstü- yerimizi kavradıysak, sınırlarımızın ve acizliğimizin daha önce hiç olmadığımız kadar farkındaysak, buna rağmen düşünmekten, sorgulamaktan ve ilerlemekten vazgeçmiyorsak, başka bir şeye ihtiyacımız var mı?

Yok elbette. Kâinat ile aramızda bir aracıya da ihtiyacımız yok, hiç olmadı. Kusurlu olanı sevmek de en az gerçekleri kabullenmek kadar güç ve bu düzen içindeki düzen değişmedikçe hep öyle kalacak. Hâlbuki mükemmel bir varlığın hayalini kurup ona âşık olmak ne kadar kolaydı...

Nadas

2009-10-04T11:09:00.003+03:00

Doksan sekiz yılının sonunda yazmıştım ilk kez, on yaşındaydım. İçine her türlü duyguyu ektiğim bir sevgili günlük oldu odamda. Mutluluktan akan yaşları, uzun bir yolculuğun tıkırtılarını, gözlerimdeki ağır perdeyi ve yüzyılın en sıcak kışını da yazdım yazdığım diğer her şeyle birlikte. Benden başka kimse okumadı benim okuduklarım haricinde; ama bazen hepsini birden okumak istedim ki yardımcı olsun anlamak isteyenlere. Konuşamıyordum veya konuşmuyordum ama az da olsa yazıyordum. İlk hangimiz verdik selamı hatırlayamasam da izdiham ile tanıştım; yazdıkça sevdim ve yazdım ve yazdım daha önce hiç yapmadığım kadar. Derken öylesine istedim ve özledim ki yalnızlığı, terk ettim kalemi en çok sevdiğimle birlikte. On yıl boyunca yazdığım o defterin son sayfası asla dolmadı.

Şimdi bakıyorum da, bir yıl olmuş yazmayalı. Hayatımla özdeşleştirmenin getirdiği saf bir batıl inançtan ötürü bir türlü dokunamadım o sayfaya. Aynı defterden bir tane daha buldum ki komik denecek kadar kolay oldu bu, fakat hep bir bahane aradım ona layık bir başlangıç yapabilmek için. Aynı şey burası için de geçerliydi. Bir sevgili günlük değildin belki ama sen de sevgiliydin okur. Bunca zaman yazma ihtiyacımı farklı mercilerde karşılamaktan başka çare bulamadım. Bazen bir dergi oldu bu bazen mavi kaplı bir defter; hem açık hem saklı sayfalara ve hatta gerçek anlamıyla suya bile yazdım yazmak istediğimde. Yine de biraz kendimi ve en çok da seni özledim. Yine az uyudum, uyumadım, yazdım. Ne sana layık oldu olmasını istediğim gibi, ne de sık yazacağım eskisi gibi ama ileriye doğru bir adım olsun bu. Ve sen bir yana o defter ki örtünün altındaki hayat; artık dinlenmiş olmalı.

I am no one

2009-02-14T03:12:00.005+02:00

I still linger
Between the shadows of the past
Still what I want
Is not what I need for the best

Dönmez olaydınız, ey Tapınakçılar...

2008-12-09T22:36:00.014+02:00

Rekabetten pek hoşlanmam ben. Konu her ne olursa olsun insanların yarışarak değil birbirlerine destek olarak daha ileriye ulaşabileceklerine dair saf bir inancım vardır. Fazlasıyla idealist bir yaklaşım, haklısınız. Zaten ben de bu düşünce yapısının gerçek bir dünya üzerinde egemen kılınabileceğine dair inancımı uzun zaman önce yitirdim. Özellikle de insanların, bireysel kazançların en üst sırada yer aldığı piramitlerde yaşadığı böylesine bir dünyada.

Hoşlanmadığım gerçekleri kabullenmekte ne kadar zorluk çekersem çekeyim, geçtiğimiz bir yıl içerisinde rekabeti hayatın gerçeklerinden biri olarak görmeye başladım. Belki de gerçekten faydalıdır diye düşündüm, bir kırbaç gibi şakladığını hissedersem ensemde. Ve en önemlisi, bir yandan "savaş" ile arasındaki farkı iyice kavramaya gayret gösterirken, diğer yandan da karşımda duranın düşman değil yalnızca bir rakip olduğuna inandım. Gelin görün ki geçen zaman, diğer tarafın da beni aynı şekilde gördüğünden şüphe duymaya yöneltti.

Belki biliyorsunuzdur, Oyungezer'in Aralık sayısı ile birlikte Broken Sword 2.5: Return of the Templars adlı macera oyununu veriyoruz okurlarımıza. Serinin fanatiklerinden oluşan bir grup insan (mindFactory) tarafından hazırlanan ve Almanca seslendirilmiş hali internet üzerinden ücretsiz olarak dağıtılan bir oyun bu. Aynı oyun bir ay önce bir başka derginin DVD'sinde daha yer almıştı, ancak gelin görün ki aynı dergi biz yeni sayımızın içeriğini açıklar açıklamaz sitelerine oyunun indirme bağlantısını içeren "Ücretsiz Broken Sword 2.5!" başlığı altında bir haber girme gereksinimi duydu. Üç nokta efekti olarak dışarıya vurduğumuz tepki yetersiz kalmış olacak ki, şimdi de yayımlanma tarihi haberi sürekli görünür kılmak amacıyla ileri alınıyor.

Peki neden? Çekememezlik midir en hafif ifadeyle yolumuza konulan bu taşın, ya da açık açık söylemek gerekirse satışlarımızı baltalama girişiminin sebebi? Dergiciliğe veya herhangi başka bir işe soyunmadan önce etik nedir onu öğrenmek gerekmez mi? Kendilerine sorsanız büyük ihtimalle bir yanlışı düzelttiklerini, ücretsiz bir oyunu full oyun şeklinde sunarak okurları kandırmaya çalıştığımızı iddia ederler. Çünkü eğer doğru olsaydı, en mantıklı açıklama bu olurdu. Ancak şöyle bir gerçek var ki çeşitli sebeplerden ötürü sürekli tam sürüm oyun vermiyor veya veremiyoruz biz; onun yerine internet üzerinden ücretsiz olarak dağıtılan oyunlar arasından en iyilerini seçip DVD'mize yerleştiriyoruz ki hem denemeyenler denesin, hem de kotalı internet kullanıcıları sevinsin. Ve hiç bir zaman (bkz. TrackMania Nations Forever, Command & Conquer: Red Alert, Mass Effect: Bring Down the Sky...) bu gerçeği okurlarımızdan saklamak için özel bir çaba sarfetmiyoruz. Siz söylemeseydiniz okurlarımız internetten ücretsiz olarak indirilebildiğinin farkına varmayacaklardı, teşekkürler.

Eğer mesele yanlışları düzeltmek ise Baphomets Fluch'un Almanca "Broken Sword" anlamına geldiğini, dolayısıyla yazdığınız haber içerisindeki "Baphomets Fluch tarafından hazırlanan 700 MB boyutundaki ücretsiz Broken Sword 2.5" benzeri anlamsız ifadeleri düzeltmeniz gerektiğini söylemeli miyiz? Ya da amacımız gerçekleri ortaya çıkartıp insanların kandırılmasını önlemek ise biz de internet sitemize "JoomlArt'ın son tasarımı JA Sanidine, GameSpot.com temel alınarak hazırlanan tasarımıyla göz kamaştırıyor! Community Builder ve FireBoard forum desteği de sağlayan temayı denemek için buraya tıklayın." benzeri bir haber mi girmeliyiz? Mesele derdi çok sevdiğim bir hocam, aradaki farkı görebilmek. Rekabet değil bu, ben nihayet görebiliyorum. Göremeyenler için yapabileceğim yegane öneri, başlangıç olarak gazetelerin bulmaca eklerine bundan sonra daha dikkatli bakmaları.

Her şeye rağmen ben, yıllar boyunca adeta tapındığım bu isme sürülen lekelerin bir iki insanın kişisel problemleri sonucunda alınan yanlış kararlardan kaynaklandığına dair inancımı kaybetmedim, kaybetmeyeceğim. Ancak yazı boyunca siz diye hitap etmiş olsam da, ne yazık ki artık saygı kaygısı duymayan bir siz bu.

Soğuk

2008-12-04T04:49:00.004+02:00

"Ben mi büyüdüm, insanlar mı küçüldü?" diye sordu kendi kendine. Büyümek ile yaşlanmak arasındaki çizgi nerede, neresindeydi o çizginin? Yalnızlığını kurban ettiği günler geride kaldı, kelimelerin önünde diz çöktüğü günlerle birlikte. En çok sevdiği, hâlâ sevdiği insandan uzaklaşırken ufukta en son bacasının kaybolduğunu gördü geminin. Fazla düşünmenin yalnızca kendine zarar vermediğini farketti; faydası kabuğunda değildi artık. Değişimin üç aşamasına tanık oldu. Gerçekten isterse değişebileceğine inandı önce. Ardından farketti ne kadar isterse istesin değiştiremeyeceklerini. Ve en sonunda anladı ki, zaten değiştirmesi gerekmiyordu her şeyi.

İki düz çizginin birleşiminden oluşabiliyor hayat. Ailelerin bölünerek çoğaldığı bir hayat bu, kendisine dışarıdan bakmanın üçüncü tekil şahıslar ile bir ilgisinin olmadığını öğrenene kadar ezilmeye devam edeceği. Önüne sunulanların ne kadarını hakettiğini sorguladığı bir dünyada yaşıyor. Çalışarak kazanması değil, kazandıklarını çalışarak koruması gerekiyor. Her gün yanından geçip giden gri yolların bile daha eğlenceli olduğu, ya gidip gelmediği ya da gelip gitmediği bir yer var onun. Kelime oyunlarının bile onu kurtaramayacağı bir derdi var; yıllardır dermanını bulamadığı.

Yazmıyor, çünkü yazamıyor artık. Yazamadığı günlerden bir günlük tutuyor içinde yeniden okumamak üzere. Göründüğü gibi olmak istemiyor, ve biliyor ki olduğu gibi görünse bir daha bedenini aydınlatmayacak hiç bir güneş. Ancak her bir yağmur damlasının birer melek olma ihtimali kadar ıslak iken gözyaşları, kendisinden başka herkesi gerçekliğine inandırabiliyor yüzündeki ters çevrilmiş bir gülümseme. Ve düşünüyor acaba sadece ağladığında mı yazabiliyor, merak ediyor hayatında yazdığı en iyi yazının bir veda yazısı olması bir tesadüf mü diye.

Mutluluk yalın bir rüyada iken, sıcacık bir yataktan kalkmak neden? Çünkü yeniden yazabilmek istiyor o. Sanırım, yeniden üşümek istiyor.

19++

2008-08-18T18:08:00.006+03:00

El Pollo Diablo

2008-06-29T00:00:00.002+03:00

Not: Kapak kısmen gerçek değildir. (:

Bir kişiye sorduk...

2008-04-27T02:30:00.006+03:00

Naber?
Ne bu samimiyet? Hem bu röportaj işi de nereden çıktı?

Vallahi hocam, Çağlayan’ın başının altından çıktı. Zincir gibi bir şey bu, blog’dan blog’a atlıyor.
Başkasından çıksaydı şaşardım zaten. İyi anlamda ama. Yalnız isim saadet zinciri gibi olmuş; olmamış. Olmadı OGZ... Bit olsun bence.

Kaç bit?
Tercihen sekiz bit.

Peki, sekiz olsun bizim olsun. Ne sorayım şimdi?
Ben ne istersem onu mu soracaksın? Hadi hadi, aklıma bir şey gelmedi desene şuna.

O da bir ihtimal tabii. Ama ben istedim ki böyle bir etkileşimde bulunalım, bir sinerji yakalayalım...
Eheh, öyle olsun haydi. O zaman faydalı bir şeyler sor ki en azından okur bir şeyler öğrensin. Yoksa bu gidişle geyiğin dibine vuracağız.

Şey yapalım o halde, kendini tanıt sen.
Oy. Çalışmadığım yerden sordun. Yine de bir deneyeyim ama: Güneş takvimine göre hayatının üçüncü on yılına girmek üzere olan, kendi halinde bir insanım sanırım. Konuştuğu kadar düşünse bitki sayılacak, düşündüğü kadar konuşsa döve döve susturulacak biriyim. Full-time çalışıp part-time okuyorum. Yarışmacı arkadaşlara başarılar dileyip hemen ardından yarışmadan çekiliyorum; zira rekabetten pek haz etmem. Ha bir de bekarım. Henüz. :P

Hihi, geç sen dalganı. Kazık bir şey sorayım da gör: Hayattaki amacın nedir?
Bilmem, hâlâ arıyorum. Aslında düşündüm de, eskisi gibi somut bir şey aramıyorum artık. Gerçekleştirmek istediğim belli başlı şeyler var ama. Evrendeki yerimi bulmak, kendimden başlayarak erişebildiğim kadarını güzelleştirmek, hep daha fazla insana yardım edip daha fazlasını mutlu edebilmek, hakikati anlamak ve anlatmak, tüketmek değil üretmek, almak değil vermek... Mantık ve inanç ile birlikte yürüyoruz işte. “Hayatın anlamı” ile ilgili sabaha kadar düşünebilirim, ama şimdilik söyleyebileceklerim bu kadar.

Ağır oldu be abi, okuyucular kaçacak. Ama sen hazır havaya girmişken devam edeyim, gerekirse soruların yerini değiştiririm: Anlatmak istediğin bir derdin var mı?
“Ben montajda düzeltirim.” gibi oldu yahu, ehi. Dertsiz insan olur mu, derdi olmayan hayatın tadına varabilir mi hiç? Benim de okul olsun, aile olsun, özel hayat olsun var elbet problemlerim. Ama en iyisi mi hiç sıkmayayım sizi.

Sen de hep böyle yapıyorsun ama; anlat ki dermanını bulasın. Hem insanlar başkalarının da dertli olduğunu görünce kendilerini yalnız hissetmezler.
Hey dostum, biz burada ısrarcıları sevmeyiz. Ne diyeyim, haklısın. Ama dertliyim demeye gönlüm el vermiyor kendime şöyle bir dışarıdan bakınca. Bazı zorluklar, engeller var önümde; ama yine de hayat güzel.

Peki o halde, daha fazla zorlamayalım. Boş zamanlarında ne yapıyorsun?
Hangi boş zaman?

Iıı, soruyu değiştireyim. Ne izlersin mesela?
Hemen Divân-ı Lügati't-Eren’i açıp “izlenecek şey”in karşılığına bakıyoruz, anime yazıyor. Haftalık olarak şu anda bir tek Bleach’i, bir de anime sayılmasa ve her hafta yayımlanmasa da Avatar: The Last Airbender’ı takip ediyorum. Ama fırsat buldukça eski serilerden de bol bol izlemeye çalışıyorum. Evde bayağı bir şey birikti, yazın kısmetse hepsini yiyeceğim. Dizi olarak da televizyondan Smallville’i, internetten Lost’u takip ediyorum. Böyle yani.

Arigatou Eren-kun. Peki ne dinlersin?
Oh, oh. Soru bulamayınca iyice ankete çevirdin yahu. Bu gidişle Anketimsiler bölümüne taşımam gerekecek konuyu.

İyi alıştın sen konu taşımaya.
Aa, pardon. (: Dur sorunu cevaplayayım o halde. Genellikle metal ve türlerini dinliyorum. En çok da doom, gothic ve progressive. Etnik müzikler ve klasik müzik de ilgimi çeker. Ama ne yazık ki dinlediğim Türk sanatçıların sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Mesela sıkı bir Kenan Doğulu hayranıyım.

Şaka yapıyorsun?
Şüphen mi vardı?

Oh, rahatladım. En sevdiğin yemek?
Çok zor... Fazla yemek seçmem zaten, o yüzden kısaca elinin körü ve devenin bale papucu olarak cevaplayayım.

İçecek?
Ice tea. Limonlu. Kışın da yeşil çay veya Earl Grey.

Sigara? Alkol? Kumar?
Tiksinç. O değil de damat adayı mıyım, hayırdır? Daha askerliğimi yapmadım bak.

Pardon telefon numaramı kaybettim, seninkini ödünç alabilir miyim?
Şakacı seni. Dur bakalım, biraz da ben sorayım: Kendi kendine soru sormak nasıl bir his?

Açıkçası her gün onlarca kez yaptığım için normal geliyor. Yalnız ben bu röportaj işinin sosyal bir deney olduğundan şüpheleniyorum. Kimin başlattığı malum.
Ah, lafı ağzımdan aldın. Benden uzun yaşayacaksın.

Teorik olarak mümkün değil.
Eeö, haklısın. Kalplerimiz birmiş?

Bak o olur işte.
Peki, sen devam et o halde.

Oyungezer forumlarından bir anketimsi derlemesi yaptım sana. Başlıyorum: En kıl olduğun ebeveyn repliği?
“Nasıl geçti?”

30 saniyeliğine Oyungezer editörü olsaydın ne yapardın?
Déjà vu yaşardım.

Kurulu oyunlarınız?
Bir bakayım... Dungeon Runners, Frets on Fire, Half-Life, Half-Life 2, Knight Online, Knytt Stories, TrackMania Nations Forever, Warcraft III, World of Padman.

Knight Online? O_O
Artık oynamıyorum pek. Ama son zamanlarda piyasa düşmüş, biriktirdiğim milyarlarca para acayip değerlenmiş. Neredeyse ne istersem alacak durumdayım şu anda. Hani kadınlar alışveriş yaparak stres atarlar ya, ben de arada bir girip pazarı kolaçan ediyorum, ucuz mal bulunca kapıyorum. Eğlenceli. Valla. ^^

Önceden oynuyor muydun yani?
İki sene kadar oynadım, evet. Ama özellikle son zamanlarda iyiden iyiye sosyal deney yapmak için kullanır olmuştum oyunu. Bıraktığımdan beri içimde bir eksiklik hisseder dururum. Bilmeyenler için not düşeyim, Level dergisine girişim de Knight Online sayesinde olmuştur. O kadar sıkıntıya katlandığıma değdi diyebiliriz yani. (:

Hazır yakalamışken soralım, Oyungezer’in Mayıs sayısında neler var?
“Neler yok ki?” şeklinde politik bir cevap vermek durumundayım. Zaten derginin tamamından benim de haberim yok. DVD içeriği ile ilgili ufak bir şey söyleyeyim ama. İki adet klasik demo ekledim bu ay: Outlaws ve The Last Express. Önümüzdeki aylarda da en az bir adet klasik oyun demosu koymayı düşünüyorum. Önerilerinizi foruma yazabilirsiniz.

Yeter mi?
Yeter de artar bile. Zira artık "sıkıldı ruhum haykırmak istiyorum", ve muhtemelen eğer sabredip de buraya kadar okuyan olduysa onlar da aynı durumdalar. İzninizle blog’uma hafiften dürtüklenmeden yeni yazı yazmayacağımı farkeden Judas kişisine şükranlarımı sunuyor, ve Ce'Nedra’dan aldığım meşaleyi/bayrağı/hedeyi BayRed’e devrediyorum... Ee, pardon bir yanlışlık oldu. Swordwolf demek istemiştim. Yazma aşkıyla yanıp tutuşuyormuş kendisi, boşa gitmesin. (:

Yine yaz emi?
Mütemadiyen.

Güzellik Yarışması...

2008-02-19T07:09:00.009+02:00

Başka yarışmak isteyen?

Beylikdüzülü kuşlar Boncuk'u andı

2008-01-29T01:57:00.006+02:00

Geçtiğimiz Pazar günü trajik bir kaza sonucunda hayatını kaybeden Boncuk'un anısına düzenlenen törene çevre ilçelerden binlerce kuş katıldı. Bir sağa bir sola anlamsızca uçup duran ve yer yer binaların muhtelif köşelerine konmak suretiyle dinlenen kuşlar Boncuk için hep bir gagadan: "O bizim her şeyimizdi. Bu kazanın sorumluları cezasız kalmayacak, her birinin sırayla gözlerini çimdikleyeceğiz." dediler.

Saatlerce süren törenin ardından Sığırcık özütlü kedi maması karşıtı sloganlar atan bir grup ise son olarak ne olduğu belirsiz garip garip sesler çıkarttıktan sonra olaysız bir şekilde yuvalarına dağıldı.

Lev

2008-01-22T20:53:00.001+02:00

Final

2008-01-06T23:34:00.000+02:00

A function f(x) that is continuous on a closed interval [a,b] takes on every value between f(a) and f(b). In other words it says that if f is continuous on [a,b] and if y0 is a value between f(a) and f(b), then y0=f(c) for some c that is between a and b. This theorem is the reason the graphs of a continuous function on an interval can not have any breaks or holes.

The Intermediate Value Theorem tells us that...

Oh, crap.

The Intermediate Value Theorem actually tells us a story of despair. A story about a boy who foreseeably fails the final part of numerous unsuccessful attempts to study mathematics. In the end, he cuts his wrists with an integral symbol shaped blade. But instead of dying, he just becomes an emo. How appropriate.

Bugün ne öğrendin?

2008-01-06T02:15:00.001+02:00

Böyle bir soru yöneltildi bana. Cevaplamak istiyorum izninizle:

Orlando Bloom'a benzediğimi öğrendim. Ama bu asılsız iddialara karşı hiç vakit kaybetmeden "Yok artık!" diyerek kendimi savundum. Kendi çapımda bir elf zerafeti taşıyor olsam da demircilik ile uzaktan yakından alakam olmamıştır. Göz var nizam var yahu! Hem Orlando bana benzese daha ne ister ki?
Fal baktırmanın astrolojik karizmamı (?!) zedelemeyeceğini öğrendim. İnsana duymak istedikleri söylenince eğlenceli oluyormuş.
Yıllar boyunca içmediği takdirde Cappuccino'nun tadını unutabiliyormuş insan. Hakikaten kaç yıl olmuştu ki? Dört, beş? Daha bile fazladır belki.
Ne kadar sıkıcı bir insan olduğumu öğrendim. Bilmediğim bir şey değildi gerçi; ben bile kendimden sıkılıyorum zaman zaman.
İnsanlara, dünyaya ve evrene ne kadar iyimser bakıyorsam, kendim ile ilgili konularda da bir o kadar kötümser olduğumu farkettim. Ben istemeden değişmeyecek hiç bir şey, biliyorum. Ama bir gün benden de adam olacak mı acaba?

Ve bir not: Çok istiyorsanız üniversitede beni yakalayıp yoklama kağıdının altına karbon kağıdı koymak suretiyle çaktırmadan bir kopyasını alın; ama lütfen, imza istemeyin benden. Yapma etme demeyin hiç, çünkü böyle bir şeyi haketmiyorum henüz.

Bağıran insanlar

2008-01-03T23:33:00.000+02:00

Neden bağırıyorsunuz ki? Duyuyorum ben sizi.

ikibinsekiz

2008-01-01T00:00:00.001+02:00

Anne usulü pasta, Eren usulü börek, bir tutam kuş lokumu, iki çeşit Pringles, üç çeşit gazoz ile bilimum kuru yemiş eşliğinde ve Oyungezer forumları sponsorluğunda tıkınıp eğlenerek girdiğimiz yeni yılın hepinize sağlık, mutluluk ve okuması daha kolay, kısa ve anlaşılır cümleler ile daha özgün temenniler getirmesi dileğiyle...

Mutlu yıllar!

Karar vermek için...

2007-12-31T03:24:00.000+02:00

Ne şeytandır insanın en büyük düşmanı, ne de insandır insanın şeytanı. Zaman bile yıprattığı kadar iyileştirir yaralarını da.

İnsanoğlunun en büyük düşmanı, bencilliktir.

Yapmak zorunda olduğunu veya yapmak istediğini değil, yapman gerekeni yap. Doğru olanı yap. Yapman gerekenin doğruluğuna karar verirken bencil olma. Tercih yapman gerekiyorsa kendini değil başkalarını seç.

Sana söylenenleri asla sorgulamadan yapma. Yaptıktan sonra sorguladığında iş işten geçmiş olabilir. Bu söylemler emir şeklindeyse, ve başka çaren yoksa durumu tekrar gözden geçir. Eğer bu yapılacak iş hayati önem taşıyorsa kendini feda et. Aksi halde söyleneni yap, emir veren kişi sen olana dek sabret.

(...)

Toplumda normal kabul edilen davranışları asla sorgulamadan kabul etme. İnsanların düşüncelerine yeteri kadar önem göster, ama toplumdan dışlanmak pahasına kendi doğru bildiğini yap. Doğruya ulaştığından emin olana dek başkalarının düşüncelerini değiştirmeye çalışma. Emin olduğunda ise elinden ne geliyorsa yap, gerekiyorsa kendini feda et.

- İnsanlık İçin Mantıksal Çıkarımlar, sayfa bilmemkaç

OGZ DVD 03

2007-12-28T05:23:00.000+02:00

DVD arayüzündeki gözle görünür son değişiklikler hakkında bilgi vermek istiyorum:

Yükle/Oynat/Çalıştır düğmelerine sağ tuşla tıkladığımızda ilgili klasörü açabiliyoruz.
Müzik kontrolü iki yerine tek tuş ile sağlanıyor. Müzik düğmesine sol tuşla tıkladığımızda parça oynatılıyor veya durduruluyor, sağ tuşla tıkladığımızda ise bir sonraki parçaya geçiliyor.
Artık bir adet Ayarlar penceremiz de var. Bu pencereden arkaplan müziğinin arayüzün açılışında başlatılıp başlatılmayacağı seçilebiliyor, ses seviyesi değiştirilebiliyor, ve genel performans artışı sağlayan Maksimum Hız modu aktifleştirilebiliyor.
(Meraklısına not: Maksimum Hız modu şimdilik yalnızca arayüzde küçültülüp görüntülenen resimlerin kalitesini biraz düşürüyor, ve sol taraftaki listede yapılan seçime göre DVD'deki ilgili klasörün boyutunun okunmasını engelliyor.)
Pencerenin sağ alt bölümünde gördüğünüz, üzerinde kurukafa olan düğme Beneath the Ground bağlantısı. Tıklayınız.

Bunların dışında ses dosyası çalma sisteminde Microsoft Multimedia Control'dan DirectShow'a, dosya paketlemesinde ASPack'ten UPX'e geçtik. Üzerine de genel birkaç hata düzeltildi.

Unutmadan, sol alttaki Goyun'un üzerine farenizi getirmeyi de deneyin bir ara. (:

İtiraf

2007-12-28T04:11:00.000+02:00

Dayanamayacağım, yüzüne karşı söyleyeceğim: Sen bir günlük değilsin blog, hiç bir zaman da olmadın. Hep sevdim seni, ama paylaşamıyorum sırlarımı seninle günlüğümle paylaştığım gibi. Mavi Kaplı Defter bile hakkımda daha çok şey biliyor, Kasım ayını yarıladığım Sevgili Günlük ise artık daha iyi tanır olmuş beni benden. Onlara bile söylemedim bazen düşüncelerimi, onlardan bile sakladım bazı duygularımı. Ama sen blog, farklısın. Çünkü sen blog, bir günlük değilsin; tıpkı benim bir türlü mutlu olamadığım gibi.

Amerikan Kabusu

2007-12-27T04:53:00.001+02:00

Sayın Ebru Hanım,

Amerika'da çalışmak, kazanmak ve daha iyi koşullarda yaşamak istemiyorum.

Teşekkürler,

Eren Okka

Lütfen pls

2007-12-27T03:05:00.001+02:00

Daha az yazın. Lütfen. Forumu iki gün takip etmediğimde sayfa başına yirmi konudan 24x20=480 adet okunmamış konu ile karşılaşmak istemiyorum artık.

Yok yok vazgeçtim, yazın siz.

Oyungezer #003

2007-12-27T00:39:00.000+02:00

Oyungezer'in Ocak sayısı bayilerde! İçerik için buraya tıklayın.

Çok uykum geldi...

2007-12-07T22:22:00.001+02:00

ofcm toplantı sırasında uyumayı unutursa ne olur? İşte Oyungezer forumlarında 2 Aralık sabahı yaşananlar:

Goyunism

2007-11-22T23:32:00.000+02:00

Yazı falan yok size, bu akşam bununla idare edeceksiniz:

Yalnız

2007-11-03T05:11:00.000+02:00

Yapabileceğim tek şey göçüp gitmek iken,
İnandım yaşayabileceğime ben, yalnızken.

Yeni yazı

2007-10-30T00:19:00.000+02:00

Yepyeni.

Dergi ne zaman çıkıyor?

2007-10-09T18:20:00.000+03:00

Yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz yatcaz kalkcaz Oyungezer çıkacak.

Oyungezer Online beta

2007-10-04T20:01:00.001+03:00

Farkettiyseniz Oyungezer ekibi olarak çoğumuz bir süredir yeni yazı yazmıyorduk bloglarımıza. Eminim sizler de aynı sayfalara bakmaktan sıkılmıştınız. Fakat tembellik değildi bu suskunluğumuzun sebebi; aksine, biz oyuncuların yeni buluşma mekanı olacak sitemizi hazırlamak ile meşguldük.

Artık beklediğiniz günler sona erdi. Şimdi ayrılanların kavuşma, dağılanların birleşme vakti. Oyungezer Online'ın beta sürümüne hepiniz davetlisiniz!

www.oyungezer.com.tr

Yayın gari!

2007-09-22T12:13:00.000+03:00

"Ben de bir şeyler yapmalıyım!" diyenlere özel, yeni dergimizin ismini yaymak için kullanabileceğiniz birkaç faydalı yöntemden bahsetmek istiyorum:

1) Psikolojik baskı: Eşinize dostunuza, tanıdığınıza tanımadığınıza her gördüğünüzde dergiden bahsedin.

- Ahmet olm, yeni bir oyun dergisi çıkacakmış Oyungezer diye. Çok sağlam adamlar var arkasında.
- Ha, iyiymiş.

(2 gün sonra)

- Naber Ahmet?
- İyidir abi, senden naber?
- Bildiğin gibi işte. Oyungezer diye bir dergi geliyor abi, süper.
- Ha evet, söylemiştin geçen gün.

(5 gün sonra)

- Oyungezer!
- ...

(iki hafta sonra)

- Abi, Oyunge...
- Tamam ulan, alıcam. Vallahi alıcam.
- Ehi ehi!
- Ha?
- Yok bir şey abi, eyi edersin diyorum.

2) Ters psikoloji

- Oyungezer diye bir dergi çıkacakmış, ama açıkçası ben pek ümitli değilim. Bir kere isminde meymenet yok. Koysalarmış ya şöyle SASUTÖ gibi karizmatik bir isim! Sonracıma kadrosunda da doğru düzgün adam yok. Toplamda kırk yılı aşkın yazarlık deneyimleri ile (Mythbusters beni andı) dergi çıkartabileceklerini mi sanıyorlar? Bir ısırık dahi istemezsin. İster misin?
- *Ağzının suyu akmış insan modeli - koşarak bayiye yönelir.*

3) Mind Trick

- *Oyungezer alacaksın*
- Peki.

4) Beyin yıkama: "God loves you..."

Çatal kaşık

2007-09-19T19:30:00.000+03:00

Bulaşık makinenizdeki temiz çatal kaşıkları yerleştirmek çok mu uzun zaman alıyor? Keşke daha kolay bir yolu olsaydı mı diyorsunuz? O zaman doğru yerdesiniz, okumaya devam edin!

Bir iki sene önce bulaşık makinesini boşaltırken aklıma gelen bir fikirdi bu. O günden beri uyguluyorum, mutluyum. Sizlerle de paylaşayım dedim (bkz. paylaşım için sağol kanka). Tek yapmanız gereken şey, kirli çatal-kaşık-bıçakları bulaşık makinesine yerleştirirken gruplandırmak. En sonunda elinizde aşağıdaki fotoğraftaki gibi bir şey oluyor, ve doğal olarak sürükle&bırak ile saniyeler içerisinde çekmecedeki yerlerine yerleşiveriyorlar:

Meraklısına, kısaca: Life hack nedir?
Life hack, ilk zamanlarda bir programlama terimi olarak kullanılıyordu. Fakat terimin kullanımı yaygınlaştıkça anlamı genişledi, anlamı genişledikçe daha da yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Bugün life hack, hayat ile ilgili her türlü gündelik sorun için üretilen (çoğunlukla alışılmadık) çözümleri kapsıyor.

Yetmedi mi? E o zaman Google-it!
http://www.google.com.tr/search?hl=tr&q=Life+hack

Girenler ve çıkanlar

2007-09-16T20:23:00.001+03:00

Kafa:

İnsan başı, ser.
Hayvanlarda genellikle ağız, göz, burun, kulak vb. organların bulunduğu vücudun en ön bölümü.
(mecaz) Kavrama ve anlama yeteneği, zekâ, zihin, bellek.
(mecaz) Görüş ve inançların etkisi altında beliren düşünme ve yargılama yolu, zihniyet.

Lütfen kafanıza hakim olunuz.

A Change of Seasons

2007-09-15T07:13:00.000+03:00

Havalar serinledi sanki. Yatmadan önce balkona çıkıp güneşin doğuşunu, işe yetişmek için hızlı hızlı adımlarla ilerleyen insanları tepeden uzun uzun seyreden ben, şimdi hemen üşüyüp içeri giriyorum. Buzdolabındaki su şişesinin seviyesinin haftalardır değişmediğini farkettim dün. Yataktan kalkınca üzerime hırkavari bir giysi geçirmek alışkanlık oldu. Bilgisayarın yanındaki vantilatörü bile kaldırdım, toz olmasın diye.

Bir de okul başlıyormuş pazartesi günü. Daha iki gün önce yattığım saatte kalkıp otobüse binmem gerekecekmiş; kulemden aşağı inip yukarıdan izlediğim insanların arasına katılacakmışım tekrar. Otobüste, metroda, yollarda harcayacakmışım o çok değerli zamanımı yine.

Sankisi yok, hava basbayağı serinledi işte. Zaten benim de hava durumundan anlamam gerekmiyor mu, aynı bir doktorun hastasından anladığı gibi? Neyse. Üşüdüm, içeri gireyim artık.

"Bu sonbahar..." dedi adam; "Bu, baharların sonuncusu."

Aile

2007-09-08T17:24:00.000+03:00

Garip. Bugüne kadar hep aile hayatında yaşanan problemlerin insanı güçlendireceği, ve ilerideki hayatında başarıya ulaşmasına katkıda bulunacağı varsayımı ile avuttum kendimi. Şimdi ne kadar da boş geliyor her şey, dört mutsuz surat gördükten sonra...

Stormhunter vol. 3

2007-09-08T02:33:00.001+03:00

Fotoğraf makinemin pilleri beni yarıyolda bırakınca, bu gece elde ettiğim en güzel fotoğraf da bu oldu. Ne yapalım, artık önümüzdeki fırtınalara bakacağız (:

2^10

2007-09-01T01:53:00.000+03:00

1024'ten önce, 1024'ten sonra...

Hayır

2007-08-30T17:54:00.000+03:00

Hayatımda sanırım ilk kez, gerçekleşmekte olan olaylar için "hayırlısı olsun" diyemiyorum. Diyemiyorum, çünkü olayların hayal ettiğim şekilde sonuçlanmasını her şeyden çok istiyorum. Demem gerektiğini biliyorum, ama olmuyor bir türlü. Hele bir de hayatlarını ortaya koymuş insanları gördükçe, nasıl diyebilirim ki?

19

2007-08-18T19:19:00.000+03:00

4! - 3! + 2! - 1! = 19

Rebuild of Evangelion 1.0

2007-07-29T22:22:00.000+03:00

1 Eylül'ü bekliyoruz. You are (not) alone...

Evim evim

2007-07-24T15:03:00.000+03:00

Eren'e bir gün sormuşlar, tatil için şehir dışına çıkmanın nesini seviyorsun diye; "Eve dönüşünü" demiş.

Ölüdeniz'de geçen sekiz günlük bir maceranın ardından sonunda tekrar evimdeyim. Özellikle macera diyorum; çünkü tatil kavramının karşılığı dinlenmek ise, ben onu hiç yapmadım. Az uyudum, bol bol yüzdüm, fakat elimden geldiği kadar güneşe çıkmamaya özen gösterdim. Görürseniz "Aa Eren ama sen hiç yanmamışsın ki?!" diyebilirsiniz, izin veriyorum.

Peki enteresan bir şey yaptın mi derseniz, "evet" diye de cevabı yapıştırıveririm, haha. Neyse. İlk olarak inşallah bitirebilirim diye yanımda götürdüğüm Asimov'un Vakıf Kurulurken adlı eserini üç günde okudum, yedim, bitirdim. Özellikle son bölüm süperdi, dumur ola ola çevirdim sayfaları. Vakıf serisine en kısa zamanda devam etmeyi düşünüyorum. Dors'a selam olsun buradan.

Daha da güzeli, uçtum ben. Çok daha ucuza "smoke and fly" imkanım olduğu halde üç haneli bir rakam karşılığında 1700 metreden paragliding yaparaktan 35 dakikada Ölüdeniz sahiline indim. Dağa çıkışımız ise apayrı bir maceraydı. Modifiye bir kamyonetin arkasında oturarak dar ve tehlikeli yollardan hoplaya zıplaya tırmandık bir saat boyunca. Tepeye vardığımızda aşağıya tekrar o araç ile inmektense paraşütle atlamaya herkes razıydı zaten. Neyse efendim atladık en sonunda, hava akımlarını yakalayıp yükseldik önce, sonra da süzüle süzüle indik aşağıya. Sonlara doğru bir de akrobasi hareketleri yaptık ki, aman da aman. Yaşasın G kuvveti! Hayatımdaki en güzel üçüncü veya dördüncü gün idi sanırım. Babadağ'a bayrak dikmeyi unuttum yalnız, içimde kaldı bak şimdi.

Uçuşumun ertesi gün ise bir tekne gezisine katıldım. Sırasıyla Mavi Mağara, Kelebekler Vadisi, Akvaryum Koyu, St. Nicholas Adası, Fresh Water Springs (?) ve Deve Plajı'nda durduk, yüzdük, eğlendik. Ancak güneşte fazla kalmışım, kollarım kızardı biraz. Biraz değil hatta, ciddi ciddi kızardı işte. Öyle ki, arada bir kollarıma bakınca ben uyurken söküp yerine bir başkasınınkileri takmışlar diye düşünüyordum. Automaton'uz ya, normal tabii böyle şeyler.

Eh, başka da bir şey yapmadım hani. Yazı yazdım, resim çizdim, yeni programlar tasarladım... Otelin restoranında acayip bir yemek çeşitliliği olduğu için "Hmm, bakalım bu neymiş... Aa, bildiğin patlıcan bu yahu!" gibi çeşitli monologlarda bulundum. Havuzbaşı olarak tabir edilen yerden kişisel nedenlerden ötürü mümkün olduğunca uzak durdum. Her gün günde üç dört kez "haydi hep beraber heheyt" isimli şarkıyı dinlemekten gına geldi, vesaire.

İstanbul falan hikaye de, özlemişim seni be blog! [yalan]Bundan sonra buraya daha sık yazacağım.[/yalan]

Barış

2007-07-05T05:15:00.000+03:00

Limonlu hede

2007-06-21T19:23:00.000+03:00

[Burada limonlu hedenin fotoğrafının bulunduğunu hayal ediniz; zira fotoğrafını çekmeyi unuttum, hepsini yedim falan.]

Malzemeler:

1 su bardağı süt
2 paket krem şanti
2 limon kabuğu rendesi ve suyu
1,5 çay bardağı toz şeker
4 yumurtanın akı
1 paket vanilya
Bisküvi
Hindistan cevizi / kakao / tarçın

Hazırlanışı:

Öncelikle bir kapta süt ile krem şantiyi, ayrı bir kapta da toz şeker ve yumurta akını çırpıyor; ve bu karışımları yavaşça çırpmaya devam ederek birbirine ekliyoruz. Ardından vanilyayı, limon suyunu ve rendelediğimiz limon kabuklarını da ilave edip karıştırıyoruz. Bisküvilerimizin yarısını (Tercihen Petit Beurre veya bebe bisküvisi. İsteyen lembas da kullanabilir tabii.) parçalayarak veya bütün halinde kabımıza diziyoruz. Üzerine karışımımızın yarısını bir kat halinde döküyor, kalan bisküvilerimizi diziyor ve tekrar karışımımızdan döküyoruz. Hindistan cevizi, tarçın veya kakaomuzu da serpip kabımızın üzerini kurumaması için streç film ile kapladıktan sonra buzdolabına koyuyoruz. Yeterince soğuduğundan emin olduğumuzda yaz sıcağına uygun, hafif bir tatlı olan limonlu hedemiz servise hazır demektir.

Afiyet bal şeker olsun!

Tarifteki katkılarından dolayı anneme, yemek tarifleri ile durup dururken acıkmamıza yol açan Tuana'ya, Tuana'nın tekeline son verme girişimlerini başlatan ve bana iki günde bir "Hani nerede tatlı?" diyen Judas'a teşekkürlerimi borç bilirim.

Firefox eklentileri

2007-06-04T16:23:00.000+03:00

Yoğun istek üzerine (ha?) kullanmakta olduğum Firefox eklentilerinin bir listesini yapmaya karar verdim. Kullanınız, kullanmayanları dürtünüz:

Adblock Plus
İnternet sayfalarındaki gereksiz, sinir bozucu reklamları engelliyor.
Download Helper
Ben YouTube videolarını indirmek için kullansam da, her türlü video ve resim dosyasını indirmek için kullanılabilir.
Flashblock
En sevdiğim eklenti. Flash animasyonlarını sadece üzerine tıkladığımızda görüntüleyen basit bir düğme ile değiştiriyor.
Flashgot
Bağlantılardaki dosyaları istediğim download yöneticisi ile indirmemi sağlıyor.
Gmail Notifier
E-posta hesabıma erişmemi kolaylaştırıyor, yeni e-posta geldiğinde haber veriyor.
IE Tab
İnternet sayfalarını tek bir fare tıklaması ile Firefox'un içerisinde Internet Explorer kullanarak görüntülüyor.
Image Toolbar
Fare imlecini resimlerin üzerinde bekletince aynı Internet Explorer'da olduğu gibi bir toolbar görüntülenmesini sağlıyor.
PDF Download
PDF dosyalarını Firefox'un içerisinde görüntülemektense bilgisayarıma indirmemi sağlıyor.
Screengrab!
İnternet sayfalarının tamamını veya belirli bir bölümünü resim dosyası halinde kaydediyor.

Diğer eklentilere şu adresten ulaşılabilir:
https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/browse/type:1

Kazanmak

2007-05-27T06:25:00.000+03:00

Eğer tek kazancım hiç bir şey kaybetmemiş olmak ise, yine de kazanmış sayılır mıyım?

Fullmetal Alchemist

2007-05-14T04:03:00.000+03:00

"Humankind cannot gain anything without first giving something in return. To obtain, something of equal value must be lost. That is alchemy's First Law of Equivalent Exchange. In those days, we really believed that to be the world's one, and only, truth."

Hayatımda en çok hoşlandığım duygu bu olsa gerek. Etkileyici bir filmin, kitabın veya oyunun sonuna geldiğimizde hissettiğimiz o duygu; mutluluk ve gözyaşları bir arada.

Birkaç hafta önce anime'sini bitirdiğim Fullmetal Alchemist'in az önce filmini de izleme fırsatı buldum. İzlediğim ilk anime serisi olan Evangelion'dan bu yana, ki aradan yaklaşık beş sene geçti, hiç bir anime beni bu kadar etkilememişti. Hani anlatılmaz yaşanır derler ya, aynen öyle. Sizlere tavsiyem ne yapıp edip bu seriyi bir yerlerden edinin, kendinizi bu zevkten mahrum bırakmayın.

Unutmadan, "Sen hâlâ çizgi film mi izliyorsun Eren?" diyenlere selam olsun.

Yatmadan önce Lost izleme

2007-04-12T23:58:00.000+03:00

İzleme, çünkü dizinin beyin hücrelerin üzerinde yarattığı yıkıcı etki devam ederken yatağa girdiğinde uyuyamazsın. Nihayet uyumayı başardığında ise diziyi rüyalarında yaşatmaya devam edersin. Sabah çalar saatinin sesine uyandığında gerçek dünya ile bilinçaltını birbirine karıştırır, saate basıp yatarsın. Yarım saat sonra bu sefer annenin sesine uyanır, "Ne? Kim? Nasıl?" şeklinde giyinip hazırlanır ve evden çıkarsın. Otobüs durağına vardığında ise sen dumur olmak ile meşgul iken diğer yandan da kafandaki bütün soruların cevapları birer birer önüne dökülüverir. Çünkü karşında duran ve binmen gereken otobüs o otobüstür: Lost otobüsü.

İfşa

2007-03-07T20:23:00.000+02:00

E-posta adreslerine veya telefon numarasına sapıklık yapmak serbesttir. Sanatını (!) otobüs koltuklarının arkasında sergileyen metalciler derneği iyi günler diler. Hepimiz metalciyiz.

4, 8, 15, 16, 23... Sonraki kaçtı?

2007-02-02T06:13:00.000+02:00

Evet, sonunda ben de Lost'a bulaştım. Hatta ilk sezonunu günde beş bölüm izlemek suretiyle tabiri caizse "harcadım". İnsanlar haftalarca uğraşıyor izleyebilmek için, hatta kotalarını aşıyorlar; benim şu yaptığıma bak, peh.

Hah, hatırladım. Kırk iki.

Project Advance v0.3 & ASLAN

2007-01-01T03:00:00.000+02:00

Yaklaşık iki aylık bir aradan sonra Advance projesinin yeni sürümü hazır. Önceki sürüm ile arasındaki en büyük fark kuşkusuz yeni tasarım dili, ASLAN. ASLAN (Aslan Script LANguage), henüz bitmiş bir proje değil tabi. Örneğin programlama sırasında kullanılan kelimeler henüz kesinleşmedi ve dildeki eksiklerinin yanında çevirmen modülün de sayısız hatası var. Fakat ASLAN'ın tasarımını elimden geldiğince basit tutmaya çalıştım ve oyun motorunun bir önceki sürümünde kullanılan dile göre anlaşılması ve geliştirilmesi çok daha kolay oldu. Şu resimde bir frame dosyasının ASLAN ile nasıl kodlandığını görebilirsiniz:

Tasarım gayet basit olsa da, Editor ile birlikte kodları öğrenme gereksinimi duyulmadan da oyun yapmak mümkün olacak.

Diğer gelişmeler de şu şekilde sıralanabilir:

v0.3 - [01.01.2007]
• Odalar için dikdörtgen alan (region/hotspot) desteği eklendi, yeni script diline uyarlandı.
• Zamanlayıcı eklendi, geliştirildi.
• Fare desteği eklendi.
• Üçlü fiil (verb) sistemi eklendi.
• Objelerle ve fare imlecinin hareketi ile ilgili ciddi iki hata düzeltildi.
• Frame ve eşya sistemleri yeni script diline uyarlandı.
• Ekran görüntüsü alma özelliği eklendi.
• Frame resimlerine stretch özelliği eklendi.
• Arka arkaya yazı gösterimi için tamponlar eklendi, geliştirildi.
• Grafiksel imleç desteği eklendi.
• Varsayılan imleçlere şeffaflık özelliği eklendi.

0.4'te görüşmek üzere. (:

Gökyüzündeki ışıklar?!

2006-12-24T20:03:00.000+02:00

Tanımlayamadığım uçan cisimlere bugün bir yenisi eklendi. Baktım odam çok dağılmış, biraz toparlayayım dedim. Yarım saatlik bir çalışmanın sonunda odamı havalandırmak için camımı açtım. Tam "Bakalım dışarıda neler oluyor?" diyordum ki o da ne! Gökyüzünde bir ışık bir sağa bir sola sallanıyor!

Bu olay iki üç saat devam etti, bu sırada bol bol fotoğraf ve video çektim. Daha sonra gökyüzüne baktığımda ışık yok olmuştu.

Evet, belki tanımlayamıyorum; ama hangimiz tanımlayabiliyoruz ki?

Not: Bunun gerçekten ne olduğu hakkında fikri olan varsa lütfen bir adım öne çıksın.

Hay.

2006-12-08T16:53:00.000+02:00

ugün itibarıyla otobüslerdeki ısıtma sistemlerinin de tamamen aleyhime çalıştıklarını farketmiş bulunmaktayım. Sabahın köründe ben tir tir titrerken çalışmayan kaloriferler, her nasılsa öğlen güneşinde cayır cayır yanmaktalar. Bu konu hakkında tam üç kez uyarılan sayın otobüs şöförü bey amcamızın kaloriferi anca son durağa 200m kala kapatması da ayrı bir olay tabi.

Yine bu sabah yaşlıca bir kadın oturdu yanıma, yani oturmuş, o sırada ben uyukluyordum. Uyandığımda kadın başını omzuma dayamış horluyordu. Rahatsız olmasın diye elimden geldiği kadar kıpırdamadım, bir süre sonra da tekrar uyudum. Ama o da ne? Kadının cep telefonu çaldı (Hayır, melodisi çakkıdı değildi ^^. Gerçi telefonu polifonik değildi; belki de öyle olsaydı o da çakkıdı yükleyecekti telefonuna, kim bilir.) ve bağıra çağıra konuşmaya başladı. "Hay." dedim o anda. Öyle işte. Zaten sis yüzünden derse de yetişemedim; toplamda beş saatimi boşa harcamış oldum, ona da bir "Hay." dedim bugün. Etti mi iki. Meteorolojistik bir adama da bu yapılmaz ki ama, yazıktır günahtır. Hay.

Postmaster'dan not: "Çakkıdı!" konusuna yorum olarak gönderilen bu yazının yorum standartlarına göre fazla uzun olduğu tespit edilmiş ve "Hay." başlığı altında otomatik olarak (Hadi ordan.) yeni bir yazı haline dönüştürülmüştür. Blogger'ı seçtiğiniz için teşekkür ederiz.

Line Rider

2006-12-03T03:15:00.000+02:00

Sağa sola harcayacak o kadar çok zamanımız var ki, sürekli zaman öldüren aktivitelere yönelme eğilimindeyiz. Boštjan Čadež isimli bir öğrencinin okul projesi olarak başlayan Line Rider da bu aktivitelerden biri. Oyun, ya da yapımcısının tabiriyle oyuncak, kısa süre içerisinde o kadar popüler hale gelmiş ki; milyonlarca kişi tarafından oynanmış, Google'da en çok arananlar listesine girmiş, hatta Time dergisinin Internet sitesine haber olmuş.

Önce çiziyoruz, sonra da çocuğun çizdiğimiz çizgiler üzerinden fizik kurallarına uygun bir şekilde kaymasını izliyoruz; bu kadar basit.

Line Rider'ı bu adresten oynayabilirsiniz:
http://www.deviantart.com/deviation/40255643/

Beğenmediniz mi? İsterseniz bir de diğer insanların bu basit eğlenceyi ne hale getirdiklerini izleyin:
http://www.youtube.com/watch?v=2SVMFCZgvNM&
http://www.youtube.com/watch?v=bcu8ZdJ2dQo
http://www.youtube.com/results?search_query=Line+Rider&search=Search

Çakkıdı!

2006-11-27T19:36:00.000+02:00

u sabah da yine her sabah olduğu üzere okula geç kalmaktaydım. Durumun farkında olmama rağmen acele işe karışmamak adına sakin sakin hazırlandım, ve evden çıktım. Çift katlı otobüsüme bindim, üst kata çıktım ve güneşin yönü, öndeki koltuk ile arasındaki yatay uzaklık, cam açıldığında cereyanda kalma olasılığım ve benzer bir takım etkenleri de hesaba katarak gözüme kestirdiğim ilk koltuğa yerleştim. Zaman zaman bir gün içerisinde otobüste uyuyarak geçirdiğim toplam süre, evde uyuduğum toplam süreyi geride bıraktığı için otobüs uykusu şu sıralar benim için büyük önem taşıyor. Ama insanlar sonunda bunun da farkına varmış olacaklar ki; bu sabah beni uyutmamak adına ellerinden geleni yaptılar.

Her şey otobüse binen o genç bayan ile başladı, ki elebaşları da sanırım o idi. Daha merdivenlerden çıkarken telefonu "Çakkıdı, çakkıdı!" şeklinde çalmaktaydı. Çağrıya yanıt vermesiyle işler daha da kötüleşti, zira kadının sesi telefonun sesini bastıracak nitelikteydi. Ardından tekrar uykuya daldım, ama bu huzurlu dakikalar pek uzun sürmedi. Arka koltukta oturan adamın telefonu yine "Çakkıdı, çakkıdı!" şeklinde çalıyordu, ve adam telefonu cebinden çıkartana kadar adeta kulaklarımın pası silindi. Belki de bu tamamen benim ürettiğim bir komplo teorisiydi; ama adamın telefonu da aynı melodi ile çalıyor ve tam arkamda oturmuş bir toplu taşıma aracında bulunduğunu unutmuş olacak ki kulağımın dibinde bas bas bağırıyordu. Fakat sonunda o da sustu, ben de tekrar uyudum.

Yaklaşık on dakika sonra otobüsteki bir başka yolcunun telefonu da çakkıdı, ve işte o anda bunun bir teoriden fazlası olduğundan emin oldum. Biraz düşündüm ve onlara istediklerini vermemeye karar verdim. Beynimin göz kapaklarıma gönderdiği tüm sinyallere direndim, ve üşenmeden bir de yolculuk boyunca çalan telefonları saydım. Eğer uyuduğum aralar içerisinde kaçırdığım, ya da duymadığım olmadıysa ilk üçü da dahil olmak üzere tam 28 (sayıyla yirmi sekiz) çağrı kaydettim, ve bu çağrıların 11'i çakkıdı (Erengy İstatistik Enstitüsü, 2006). Ve sonunda otobüs Mecidiyeköy'e vardı, çantamı kaptığım gibi otobüsten indim ve metro istasyonuna doğru gözden kayboldum.

O değil de, çakkıdı güzel parçaymış yahu.

Dört Kitap

2006-11-21T00:32:00.000+02:00

-Katılsam mı?
-Katılmayayım yahu.
-Katılacağımı söylemiştim ama...
-İyi de üç günde ne yapabilirim ki?

Bu şekilde devam eden monologların ve yaklaşık sekiz saat süren bir çalışmanın sonucunda ortaya Dört Kitap çıktı. Açıkçası ben oyundan pek memnun değildim, hâlâ da değilim. Hatta sırf katılım artsın, belki mansiyon ödülü alırım diye düşünüyordum. Ama sonuç işte bu oldu:

http://kafein-od.blogspot.com/2006/11/sonular.html

Oyun hakkında çok hoş yorumlar yapılmış, teşekkür ediyorum. Haberi ilettiğim herkesin bana "Ne kazandın?" diye sorması da ilginç bir noktaydı, ama yaşanan en güzel diyalog tartışmasız buydu:

Cihan says:
ne kazandın ?
Cihan says:
odul neydi yani
erengy says:
genç kızların sevgisini kazandım.

Unutmadan, Dört Kitap'ı ve diğer bir takım ıvır zıvır programı bu adresten indirebilirsiniz:
http://erenokka.googlepages.com/%C3%A7al%C4%B1%C5%9Fmalar%C4%B1m

Tanrı'ya şükür!

2006-11-13T23:48:00.000+02:00

Anlatılan bir fıkraya göre, planetoryumda konferans vermekte olan bir konuşmacı dinleyicilere, 5 milyar yıl sonra Güneş'in şişerek kırmızı bir dev haline geleceğini, Merkür ve Venüs gezegenlerini, hatta belki Dünya'yı da yutacağını söylemiş. Daha sonra kaygılı bir dinleyici konuşmacıyı yakalayarak şu soruyu sormuş:

"Afedersiniz hocam, siz Güneş'in beş milyar yıl sonra Dünya'yı yutup yakacağını söylediniz değil mi?"
"Evet, aşağı yukarı öyle."
"Tanrı'ya şükür, bir an 5 milyon dediğinizi sandım da!"

-Milyarlarca ve Milyarlarca, Carl Sagan

We Hate Chemistry

2006-11-02T23:42:00.000+02:00

Yüz kök iki kişiye sorduk.

Beşi;

"Chemistry is useless to an engineer, while physics is the most critical and fundamental part of engineering. The only time a engineer needs chem is in materials, which the majority of them dont ever use, so we don't."

On beşi;

"We hate chemistry... Really!"

Yirmi beşi;

"-I hate chemistry! Hate it! Hate it! Hate it!
-Me too. Me too. Me too!!!!!11"

Otuz beşi;

"Well, I hate chemistry too. Every chemistry teacher I know sucks! They are all stupid and don't accept arguments!"

Kalan birkaçı;

"I agree. Chemistry sucks. So... I shouldn't take chemistry?"

Ve kök ikisi;

"-Abi, Eren'in selamı var.
-O kim ya?"

dedi.

So say we all!

Project Kafam Karıştı v0.2

2006-10-26T03:21:00.000+03:00

vet, çalışmalarım her türlü engele rağmen devam ediyor. Hatta oyun motorunun 0.2.4 versiyonunu kullanarak, çok basit de olsa, ilk oyunumu yaptım ve sevindirik oldum. Kumdan heykellerle dolu bir plajda Truva heykelini arıyoruz; heykeli gördükten sonra da dışarı çıkabiliyoruz, eheh.

Bir yandan programı geliştirirken, diğer yandan da oyun motorları ile ilgili bol bol araştırma yapıyorum; ki kafam iyice allak bullak oldu diyebilirim. Özellikle scripting ile ilgili büyük bir kararsızlığa düştüm. Şu anda kullanmakta olduğum sistem sanırım gelişmiş fonksiyonlar için yetersiz kalacak, kafamda bir an önce farklı bir sistem oturtmam gerekiyor. Kullanıcı dostu olsun istiyorum; ama şöyle de bir durum var ki kullanıcıya düşen yük azaldıkça bana binen yük artıyor ^^. Şu an için frame/room temelli, dışarıdan script'ler ile desteklenip geliştirilebilir bir sistem düşünüyorum, bakalım hayırlısı.

v0.2 - [17.10.2006]
• Değişken desteği eklendi.
• Programlama tarzında köklü değişiklikler yapıldı.
• Ses desteği eklendi.
• Temel anlamda bir Inventory sistemi eklendi.
• Klavye desteği eklendi.

Ben gelişmeleri bildirmekten çekinmeyeceğim, lütfen sizler de yorum yapmaktan çekinmeyiniz. (:

Number of the Beast + KDV?

2006-10-21T03:33:00.000+03:00

"Number of the Beast" olarak tabir ettiğimiz 666 sayısının meğer daha bilmediğimiz bir sürü çeşidi varmış. Buyrun:

· 665.95 YTL - Retail price of the Beast
· 785.88 YTL - Price of the Beast plus KDV
· i66686 - CPU of the Beast
· 666i - BMW of the Beast
· 668 - Next-door neighbor of the Beast
· 660 - Approximate number of the Beast
· 666i - Imaginary number of the Beast
· 1010011010 - Binary number of the Beast
· 443556 - Square of the Beast
· 2.8235 - Log of the Beast
· 6.5913 - Ln Beast
· 6.66E2 - Scientific number of the Beast
· 666 mg - Recommended Minimum Daily Requirement of Beast

Not: Türkçe çevirilerini kulağıma hoş gelmedikleri için yazmadım. Bunun yanında, işime öyle geldiği için bazı değerler üzerinde küçük oynamalar yapmış olabilirim; mümkündür.
Daha fazlası için http://accessnewage.com/articles/humor/JOKE666.htm adresini, 666 sayısına göndermeler için http://en.wikipedia.org/wiki/Number_of_the_Beast_(occurrence) adresini, e-mail adresine ya da takma ismine 666 sayısını eklemeden duramayan mor insanlar için size en yakın pencereyi kullanabilirsiniz.

Project Advance

2006-10-07T16:23:00.000+03:00

aziran ayının başlarında, tam anlamıyla normal bir gündü. ÖSS'ye sayılı günler kalmıştı, sınava son hazırlıklarımı yapmak üzere okula gitmiyordum. Öğlen saatleriydi; her zamanki gibi önümde birkaç test kitabı, üzerlerinde çeşitli işaretlemeler yapmak suretiyle oyalanıyordum. Yapmaktan hoşlanmadığım şeylerden çabuk sıkılır, düşüncelere dalarım genellikle. İşte o gün, yaklaşık 7 yıldır aklımda olan bir fikir, oyun yapma fikri, tekrar düştü aklıma. Planlar yapar, şimdi bakıp bakıp gülümsediğim senaryolar yazardım o yıllarda da. Hatta şöyle bir yazı buldum günlüğümde:

(...) Ben bu sıralarda oyun yapma konusuna takılıp kaldım. Aslında bunun için çok iyi programlar, bissürü çalışan lazım ama. Başta satranç, sonra tavla, sonra dama, sonra FRP, sonra RTS, sonra ADVENTURE diye gidebilirim ama yapacağım oyunların sırayla Heroes of Might and Magic 6, Final Fantasy, StarCraft, Grim Fandango ve Monkey Island gibi oyunlara benzeyeceğini sanmıyorum ama önceden çok basit oyunlar yapıp sonradan işi genişletebilirim. Nasıl günlük, iyi olmazmıydı?

(3 Nisan 1999)

11 yaşındaymışım, hevesliymişim; ama anlaşılan pek de mantıklı düşünmüyormuşum :). O gün, artık hevesin yanında oyun yapımı hakkında az çok bilgi sahibi de olduğumu farkettim. Sonuçta 5 yıldır programlama ile ilgileniyordum, arada bir basit oyunlar da yapmıştım. Daha sonra nasıl bir oyun yapabileceğimi, ne yapmak istediğimi düşündüm. Ve sonunda 7 yıl önce yaptığım sıralamanın aksine, bir macera oyunu yapmaya karar verdim. İlk önce hazır oyun yapma programlarından birisini kullanmayı düşündüm. Ama bu belli ki beni tatmin etmeyecekti, her şeyini tamamen kendim yapmak istiyordum. Sonra beynimi aniden uyaran bir impuls ile canlandım, içimi bir heyecan kapladı. Bir oyun için bu kadar uğraş vereceksem, buna değmeliydi. Öyleyse neden bir oyun motoru ve de bir oyun yapma programı yapmıyordum?

İşte Advance projesi böyle doğdu. ÖSS geçti gitti, bilgisayarım bozuldu düzeldi, tatile gittim geldim ama sürekli projemi düşündüm. Bu arada oyun motorunda DirectX kullanmaya karar verdim ve projenin temellerini oluşturdum. Tabi sonunda programlama kısmına geçince, durumun beklediğim gibi gayet zor olduğunu gördüm. Şu anda oyun motoru 0.1 versiyonunda; bazı temel işlevleri yerine getirebiliyor, ama pek de bir şeye benzemiyor hani :). Gelişmeleri blog'umdan takip edebilirsiniz.

Unutmadan; teknik ya da manevi, her türlü desteğe açığım. ;)

Armed!

2006-09-24T13:37:00.000+03:00

uyumdur; bazı oyunları aylarca, hatta yıllarca bekletirim. Oynamak içimden gelmez bir türlü. Sonra bir gün oynayacak bir oyun ararken gözüme takılır, takarım CD'yi bilgisayara ve oyun bittikten sonra da kızarım kendime bu kadar beklediğim için. En son KotOR'da başıma gelmişti bu olay, şimdi ise sırada Armed & Dangerous var. Dün öğlende başladım oyuna, akşam on sularında ekranımdan yapımcıların isimleri geçiyordu. Ve asıl önemlisi, uzun süredir hiç bu kadar gülüp eğlendiğimi hatırlamıyorum. İlginç karakterler, gülmekten yerlere yatıran diyaloglar... Eğer henüz oynamadıysanız mutlaka bir yerlerden edinin ve bu sırada da şu sözleri tekrarlayın:

"Death to the salad eaters!"

Cebit 2006, Kalem Testi

2006-09-08T18:35:00.000+03:00

Cebit Kalem Fuarı, bu sene de oldukça heyecanlı geçti. Dünyanın her yerinden kalem meraklıları, genci yaşlısı demeden fuara akın ettiler. Biz de yine boş durmadık, fuarda dağıtılan en iyi kalemleri sizler için seçtik.
Test edilen kalemler sırasıyla şöyle:

* Minton MMP-3051

* Türk Patent Enstitüsü 2006

* Türk Telekom 256k Limitsiz

* ZyXEL Prestige 660H-61

Minton MMP-3051

Geçen fuarda sadece boya kalemleri alanında ürünler sergileyen Minton'un yeni ürünü MMP-3051, bizim için bu senenin sürprizi oldu diyebiliriz. MMP-3051, Minton'un ürettiği henüz ilk tükenmez kalem olmasına rağmen testlerimizde gayet başarılı bir performans sergiledi.

Türk Patent Enstitüsü 2006

Ergonomik yapısı, şık tasarımı ile göz dolduran Türk Patent Enstitüsü'nün 2006 model kalemi; ince gövdesi sayesinde rahatlıkla taşınabiliyor. Yazı testlerimizde pek başarılı olmasa da, arada bir tutukluk yapsa da denemeye değer.

ZyXEL Prestige 660H-61

Her yıl olduğu gibi bu yıl da en kaliteli kalemlerini fuara getiren ZyXEL, özellikle Prestige serisi modelleri ile büyük beğeni topladı. Bizim incelediğimiz 660H-61 modeli, yazı testlerimizde en başarılı performansı gösteren kalem oldu.

Türk Telekom 256k Limitsiz

Cebit 2006'nın onuncu salonunu tamamen kaplayan Türk Telekom, anlaşılan yine yapacağını yapmış. Fuar öncesinde yaptıkları açıklamada, fuarda sergileyecekleri en düşük modelin 1024k olduğunu belirten Türk Telekom; 256k'lık kalemleri ile bizi fuardan yine boynu bükük gönderdi.

İçinde ne var?

Uyarı: Eğer kaleminizin içini açarsanız, garantisi geçersiz kalacaktır. Ayrıca ellerinize mürekkep de bulaşabilir, bizden söylemesi.

Yazı Testi

Yazı testimizin birincisi, daha önce de belirttiğimiz gibi ZyXEL. Minton'un kalemi biraz silik yazarken, Türk Patent Enstitüsü'nün kalemi de tutukluk yapıyor. Türk Telekom'un kalemi ise çok yavaş çalıştığı gibi, aynı zamanda da her nasıl oluyorsa yanlış yazıyor.

Sonuç

Editörün Seçimi: ZyXEL Prestige 660H-61
İbretiâlem: Türk Telekom 256k Limitsiz

Gelecek yıl Cebit Kalem Fuarı 2007'de buluşmak dileğiyle, mürekkebiniz bol olsun.

Garip

2006-09-05T23:58:00.000+03:00

Biri yemyeşildi, büyüktü; seçilirdi en derin karanlıkta.
Diğeri mat, küçük mü küçüktü; savrulurdu ufacık bir rüzgarda.

Yaklaştı büyük olan, sonra gerildi; gücünü topladı, hazırlandı o ana.
Aniden kendini bırakıverdi, ikisi bir oldular o anda.

Bitmişti her şey, küçük olan için, pat diye düşüvermişti yere.
Büyük olan baktı yere, dedi niçin; niçin öldürdün onu boş yere.

Adam düşündü.
Gözleri bir yerdeki ölü kelebeğe,
Bir de elinde tuttuğu o kelebek şeklindeki sinekliğe kaydı.
Garip dedi, garip. Sadece garip.

18

2006-08-18T23:23:00.000+03:00

Yine ağustos, yine onsekiz.
Yine acı, yine zehir.

Yine de...

2006-07-27T04:15:00.000+03:00

..."Çünkü o kurtarılmayı hak ediyordu!" dedi çocuk. Adam kafasını öne eğdi: "Demek öyle." Bir süre durdu, arkasını döndü ve devam etti: "Peki bir insanın kurtarılmayı hak edip etmediğine nasıl karar verebilirsin? Ya da belki de asıl soru şu: Kurtarılmayı gerçekten hak etmeseydi, yine de onu kurtarır mıydın?"

Yollar

2006-07-16T01:43:00.000+03:00

aha önce hiç "Acaba farklı bir yol seçseydim, şu anda nerede olurdum?" dediğin oldu mu? Her ne kadar yaptığım ve yapmak istediğim çoğu şeyden emin olsam da, insan merak etmeden duramıyor. "Ya oraya hiç gitmeseydim?", "Ya o kıza onu sevdiğimi söyleseydim?", "Ya oradan gerçekten de atlasaydım?"... Bazen içimden her şeyi bir kenara bırakmak, içimden ne geliyorsa öyle davranmak geliyor. Ama tutuyorum kendimi, her zaman yaptığım gibi. Kontrol iyi bir şey, ama acaba fazla mı ileri gidiyorum? Aklımdan geçenleri söylemeli miyim? Ya duygularımı? Belki de asla var olmayan bir varlığa olan aşkımı?

Seçimler, seçimler... Kader bu olsa gerek, ya da hayat. Ne seçersem seçeyim aynı yere ulaşacağımı hissediyorum. Belki de sadece ümit ediyorum, bilinmez. Bir amacım olduğu apaçık. Bu amaç uğruna yaşadığımı biliyorum, gerekirse onun için ölmeye de hazırım. Ama itiraf etmek gerekirse yaşamayı gerçekten de istiyorum.

Yaşamak...

Bu kelime artık daha farklı bir anlam ifade ediyor benim için. Yaşama olan aşkım ve nefretim karşı karşıyalar her zamanki gibi. Arada ince bir çizgi var, biliyorum. Ama yine de şaşıyorum kendime, duygularıma. Düşündükçe gözlerim buğulanıyor yeniden. Hepsi, varolmayana...

Çoktan seçmeli hayatlar

2006-04-08T22:54:00.000+03:00

ıktım! Ve hatta sıkılıp üzerine bir de usandım! A-be-ce-de. Ee? Nereye kadar ama değil mi? Açıkçası işin mantığını da henüz kavrayabilmiş değilim. “Sınav geldi sen hâlâ kavrayamadın mı?” demeyin şimdi bana. “Sistem yanlış!” diyoruz; evet yanlış. Hem de baştan sona yanlış! Ama sırf söylenmekle olmuyor bu işler, çözüm de üretmek gerek. Ben de soru çözeceğime oturup düşündüm ve de yeni bir sistem buldum. Ahanızda şöyle:

Öğrencilerin %90’ı okula başladıklarında korkarlar. Burası neresi? Annem nerede? Kendimden biliyorum, farklı bir mekanda ağlaşıp duran onlarca yabancı çocukla aynı odadasınız. Başınızda yine tanımadığınız bir bay/bayan. Yavaş yavaş okula ısınsanız bile yine de her sabah geri geri gider ayaklarınız. Çözüm? İlk beş yıllık ilkokul öğrenimleri boyunca öğrencilerin eğlenceli aktivitelerle bir şekilde derslere yönelmeleri sağlanır. İnsan istemediği sürece ona ne kadar şey öğretebilirsiniz ki? Çocukların koşa koşa gittikleri, eve dönmek istemedikleri bir okul hayal ediyorum... Sonraki üç yıl her ders ile ilgili her konu en yüzeysel biçimde ele alınır. Bu süreç sonucunda öğrencinin başarısı, yetenekleri, istekleri ve hayalleri göz önüne alınarak uygun bir liseye yerleşimi sağlanır. Ama bu liseler bildiğimiz liseler değildir. Öğrenci burada istediği konudan dersler alabilmektedir. Belli sayıda ders almak zorunludur, gerisi öğrencinin arzusuna bağlıdır. Ayrıca bu liselerde sınav da yoktur, yerine bir puan sistemi bulunur. Öğrenciler girdikleri derslerden ciddi ödevler alırlar ve kimi zaman tek başlarına, kimi zaman da gruplar halinde ödevlerinin sunumlarını yaparlar. Öğretmenleri tarafından değerlendirilirler ve belirli bir puan alırlar. Öğrenciler sadece derslerden değil, katıldıkları sosyal aktivitelerden de puan kazanabilmektedir. Lise öğreniminin sonuna gelindiğinde, öğrenci sahip olduğu toplam puana göre istediği bir üniversitenin istediği bölümüne girebilir.

Bu mudur, bence budur. Biraz baştansavma oldu, pekçok eksiği var kabul ediyorum. Ama üzerinde çalışılırsa şu anki sisteme tabiri caizse “beş basacağından” eminim. Ezbere dayalı bir sistemde yalandan başarılar kazanıyoruz. Sonuçta yanlış bir sistemde yanlış bir şıkkı işaretlemişim, ne farkeder ki?

Mavi

2006-03-14T21:13:00.000+02:00

e demiştim en son? "Sadece inan." Korkarım inancımın bir kısmını bu süreç içerisinde yitirdim. Aslında tam olarak söyleyemem, hiçbir şey kesin değil. Ama yaşadıklarım beni derinden etkiliyor, burası da bir gerçek. Yavaş yavaş değiştiğini hissederdim hep hayatın. Artık ben hayattan daha hızlı değişiyorum sanırım. Hayat bana yetişemiyor; ve işin ilginç yanı, ben de kendime yetişemiyorum zaman zaman. Kontrol bende değil sanki. Özellikle de bu sıralar, sadece bir aktörmüşüm gibi hissediyorum kendimi; ki bu beni inanılmaz derecede rahatsız ediyor. İşin bir diğer ilginç yönü de şu ki, hamlelerin çoğunu biliyorum. Ama bu yine de ipleri elime almamı sağlamıyor. Ben sadece oynuyorum, bir yandan da yaratıcılığımı kullanıyorum. Tuval önümde, resim aklımda, fırça ve boyalar elimde. Durmadan boyuyorum, yorulmadan. Arada bir birileri izlemeye geliyor, bazıları da resmime müdahale ediyor. Hayır! orası mavi olmayacak! Gökyüzü mavi olacak diye bir kural mı var? Bu benim resmim, ama korkarım bitene kadar pek bir şeye benzemeyecek. Bitecek elbet, elbet bitecek. Tek ümidim yarım kalmaması...

Evet, bazı şeylere olan inancımı yitirdim. Bunun birkaç sebebi var. Yeni parıltılar yakaladım hayatta. Bazılarını anladım, bazıları da karanlığa geri döndüler. Düşündüklerimin bazıları mantığıma ters düşmeye başladı, bazıları anlamlarını yitirdiler... Hayatı sorguluyorum, nedenlerle sonuçları karşılaştırıyorum. Yeni uyumsuzluklar farkettim, yeni hatalar. Peki yeterli mi? Elbette ki hayır. Duracak mıyım? Asla. Kurtulmaya çalışmıyorum şimdilik, izin veriyorum hayatın beni yıpratmasına. Çünkü biliyorum ki o da saklanırken bilinmek istiyor. Keşfedilmeyi bekliyor küçük bir çocuk gibi, bulunmamak için saklanmıyor karanlıklara. Sadece çekiyor örtüsünü üzerine ve bekliyor... Bilerek yıpranıyorum ben de. Çünkü biliyorum, başka yolu yok. İlla ki ters yönde ilerleyeceksin yürüyen merdivenlerde.

Tüm bunların yanısıra bazı şeylere olan inancım sapasağlam duruyor. Bunlardan birincisi, kendime olan inancım. Biraz tembelim, doğrudur. Ama kolaya kaçmıyorum her konuda. Buna ek olarak hayata olan inancımı da kaybetmiş değilim. Her şeyin, ama her şeyin bir nedeni olduğuna inanıyorum. Aksine de asla inanamam. Şu an bu satırları yazıyorsam mutlaka bir nedeni vardır. Biliyorum ki bu kelimeler, bir gün gelecek anahtarlara dönüşecekler. Yeni kapılar açacaklar zihinlerde. Ama geniş çaplı düşününce ne yazıkki neden-sonuç bağlantısını kaybediyorum. Nedenlerin nedenini arıyorum adeta. Olmalı, olmak zorunda. Evet doğrudur, biraz da nedensizlik korkusuna yenik düşüyorum burada. Ürkütüyor beni nedensizce yaşamak.

Sonuç olarak, hâlâ daha hayatımın bir amacı olduğuna inanıyorum. Amacımın amacımı aramak olması ise en büyük korkum. İşte o zaman...

Sadece inan

2004-01-08T16:42:00.000+02:00

"Başlangıcı olan her şeyin bir de sonu vardır." Evet, işte 2003 de bitiverdi. Sanırım sonunda yine "değirmene vardık". Yeni bir yıl, yeni umutlar, yeni beklentiler. Ben biraz daha büyüdükçe dünya da yaşlanıyor. Bir türlü yakalayamıyorum zamanı. Uzun zamandır beklediğim bir şeyi tam da elde ettim derken ellerimin arasından kayıveriyor birden. Olsun, en azından 2003'te rasyonaliteye uğramadım. Sadece yanından geçtim usulca. Sevmesem de dönüp arkama bakıyorum; yıllar, yıllar... "Şaka gibi!"

Peki gerçekten birgün bitecek mi? Her şey sadece bir doğru parçasından mı ibaret? Hiç de mantıklı değil. Son nedir? Yok oluş? Peki sonra? Boşluk? Yokluk? Ya da bu bir doğru. Ne başlangıcı, ne de sonu yok. Peki bu mantıklı mı? Kısmen. Nasıl? Başlangıcı olmayan bir şey nasıl olabilir? Eğer son, başlangıçsa. Nasıl yani? Bilmem... Gerçeği nasıl bulabilirim? Sanırım daha erken. Şimdilik sadece bekle, bu sırada sadece inan. Peki neye? Sadece inan. Neye? Sadece inan. Neye? Sadece inan. Neye? Sadece inan. Neye?

Sadece inan.